Hoezo decadent?

Na een vlucht van amper 40 minuten zitten we weer in Chengdu. Een afstand waar we op de heenreis ongeveer 11 uur over hebben gedaan (in een snikhete bus met een mafketel als chauffeur) ging vandaag van een leien dakje in een airconditioned vliegtuig met een leuk filmpje van wat circusartiesten. - dit eerste stukje is even voor Jules omdat hij wel in de bus zat ;-) 

Omdat onze vlucht pas om 5 uur 's middags zou vertrekken hebben we de tijd een beetje doorgebracht met het bekijken van de stad (wat best een opgave is als je zoveel spierpijn hebt als wij) en wat meer informatie opzoeken over de regio waarin wij zijn. Wat blijkt nu: voor de Chinese regering en voor Tibetanen is de regio waarin wij hebben paard gereden Tibet! We zijn dus onofficieel gewoon in Tibet geweest. Dat verklaard ook de hoeveelheid Tibetaanse kloosters etc. We dachten eerst dat die er waren omdat het een grensgebied was en er dus een overloop was van Tibetanen die naar een andere provincie waren gegaan. Niets is minder waar. Ze waren daar al die tijd al :D

Net in Chengdu hebben we in een veel te sjiek restaurant gegeten. Het was al wat laat en we zochten een leuke tent. Onze ervaring leert dat het uiterlijk in China er niet echt toe doet. Hoe slechter de binnenhuisarchitect, hoe beter het eten zullen we maar zeggen. We dachten dan ook dat we een goede tent hadden gevonden... hadden ze alles alleen maar in het Chinees aangegeven!!! Wat een narigheid. En ook geen behulpzame Chinees te vinden die even wilde helpen met vertalen of bestellen ofzo. Zelfs het personeel was ons geloof ik liever kwijt dan rijk. Slechte uitstraling voor hun tent denk ik als er ook buitenlanders komen. Omdat alles om 10 uur sluit en Chinezen je dan echt gewoon hun restaurant uitwerken wilden we snel ergens wat eten. We kwamen langs een tent met twee dames ervoor die graag wilden dat we binnenkwamen en ook een menu aan ons presenteerden. Ha lekker! In het Engels erbij wat het is! Toen we binnen waren drong het pas tot ons door. Het was een van de meest chique tenten van de stad. Er werden zelfs servetten op de schoot van de gasten gelegd. Deze lagen ook niet op tafel maar die kwamen ze brengen. Als je een drankje bestelde hadden ze een aparte inschenktafel en kreeg je alleen het glas op je eigen tafel. Als ze zagen dat het glas leeg was werd deze opgehaald en op de inschenktafel weer bijgevuld. Ook waren er zogenaamde separées waarin mensen compleet afgezonderd konden dineren. Hier hadden we niet op gerekend en we waren als de dood voor de prijzen. En sommige prijzen logen er ook niet om. 88 euro voor een zeekomkommer, 47 euro voor een Zuid-Afrikaanse vissoort en 75 euro voor een kwallensoort. Gelukkig hadden ze ook nog dingen voor Chinese prijzen want daar hadden wij natuurlijk nooit op gerekend en zoveel cash hadden we nou ook weer niet bij ons.

We zitten nu op een riante hotelkamer en we hebben allebei een tweepersoonsbed. Heerlijk! Morgen lekker 11 uur lang in het vliegtuig zitten en dan zit het avontuur erop. Om 15.30u landen we maar voor ons gevoel is het dan al 21.30u. We hebben zoveel gezien en gedaan dat we blij zijn dat we zoveel foto's hebben gemaakt. Je zou bijna vergeten dat ons avontuur 30 dagen geleden in Utrecht begon en we 7 landen zijn doorkruist, het Rode Plein hebben gezien, water uit het Baikalmeer hebben gedronken en paard hebben gereden op de steppes van Mongolië. Gelukkig hebben we de foto's nog die, als het aan ons ligt, in een heel mooi dik boek gaan belanden die iedereen dan ook mag bekijken. Natuurlijk vinden wij het dan weer leuk om de foto's van extra commentaar te voorzien die misschien dit weblog niet hebben gehaald.

Tot gauw en bedankt dat iedereen ons heeft gevolgd. We hebben het met plezier bijgehouden en we hopen veel van onze lezers snel onze verhalen live te vertellen.

Greetz,

Olav en Hilleke

1 reactie | Reageer

Adembenemend...

En we zijn er weer. Na 3 dagen van paardrijden, slapen op zadeldekens en zuurstofgebrek hebben we net lekker gedoucht en even op een welverdiend bedje gelegen. Maar wat was het fantastisch om te doen! We waren met een klein groepje (wijzelf, nog 1 Nederlandse jongen en twee gidsen) en daar waren we erg blij mee omdat er ook een groep van 25 Slovenen de zelfde paardrijtocht zou gaan maken. We waren als de dood dat we daarbij gevoegd zouden worden maar dit was gelukkig niet zo. Onze gidsen spraken maar 1 woord Engels en dat was "OK" maar verder begrepen ze niets. Veel gebarentaal geleerd dus de afgelopen dagen ;-)

We voelden ons wel een beetje raar toen we zagen hoe de paarden waren opgezadeld. De zadeltassen etc. waren allemaal over de zadels heen gelegd. Dit betekende dus dat je niet in het zadel zat maar 20 centimeter erboven ongeveer. In het begin zit dit nog even onwennig maar na een tijdje ben je blij aangezien de zadeltassen een stuk zachter zitten dan een hard leren zadel. Vrij relaxed, en vooral genietend van de natuurlijk om ons heen, kwamen we dan ook rond een uur of 1 al aan bij onze overnachtinsplaats. Deze was op ongeveer 3000 meter hoogte. Hier bleek het volgende. Omdat de Sloveense groep dezelfde tocht maakte gingen ze wel samen met ons overnachten en eten. Wij zouden wel de dag erna lekker vooruit rijden zodat we niet op de groep hoefden te wachten.

De volgende dag hadden we geen bepakking en dat was maar goed ook. We moesten namelijk naar 5588 meter klimmen om Ice Mountain te kunnen zien. Te paard viel dit klimmetje natuurlijk best mee maar toen we boven kwamen merkten we toch dat we op hoogte zaten. Vooral het kortademige omdat er natuurlijk minder zuurstof is. Toen bleek ook nog eens dat, om de paarden wat rust te gunnen, we de afdaling te voet moesten doen. Bij dit soort zware lichamelijk inspanning trad wat ze noemen "Hoogteziekte" op. Hill had vooral last van misselijkheid, hoofdpijn, duizeligheid en slapende handen en voeten. Ik had vooral last van hoofdpijn en kortademigheid. Ook bij het afdalen werden de symptomen niet echt minder en dat kwam omdat we dan nog steeds op 3000 meter zaten (hoogteziekte schijnt op te treden vanaf ongeveer 2500 meter). Na een dutje werd alles wel beter en gisteravond zijn we dan ook rond 8 uur naar bed gegaan! We hebben geen last meer gehad van de Sloveense groep aangezien die het na de afdaling van Ice Mountain voor gezien hielden en zich met een auto direct naar Songpan lieten brengen - de mietjes ;-) -

Wij hebben vandaag nog even lekker paardgereden en genoten van de smalle bergpaadjes waarvan je toch niet begrijpt hoe de paarden zich zo makkelijk hier overheen begeven. Al met al een geweldige afsluiting van de vakantie. We hebben nog ruimte voor 12 foto's op dit weblog en die zullen waarschijnlijk allemaal over deze toch gaan.

Woensdag vliegen we weer naar huis en ik heb nu al zin in een frikadel speciaal met ketchup en extra ui!

Greetz

0 reacties | Reageer

Van schokkend naar schitterend...

Want dat was de rit naar Songpan vanuit Chengdu. Het was een 11 uur durende busrit over ongeveer 340 kilometer. Voor de snelle rekenaars hebben we dus gemiddeld ongeveer 30 kilometer per uur gereden. Sneller was ook niet mogelijk omdat het wegdek zo ontzettend slecht was dat we beter met een 4x4 terreinwagen hadden kunnen gaan. Vooral in het begin van de tocht zag je overal nog de nasleep van de zware aardbeving van mei 2008. Deze aardbeving was 7.8 op de schaal van Richter en heeft meer dan 11000 mensen het leven gekost. Ze zijn nu nog steeds bezig om het puin, wat de reguliere autoweg compleet heeft weggevaagd, op te ruimen. Omdat ze hier dus al ruim twee jaar mee bezig zijn zou je verwachten dat je veel minder schade zou zien maar niets is minder waar. Er lag zelfs nog een autowrak onder een aantal rotsblokken en ook verscheidene bruggen en huizen zijn nog steeds verwoest. We kunnen ons ook nog wel voorstellen dat bij het opschonen van de weg er nog steeds lichamen gevonden worden. Dit betekend voor onze reis in ieder geval dat we door dit gebied reizen en over een provisorische weg naar Songpan worden geleid. Net als elke Chinese chauffeur ging ook vandaag weer de onze vol goede moed (en luid toeterend bij iedereen die hij passeerde op veel te smalle bergweggetjes) op weg. Af en toe stopte hij ook even om met wat mensen te praten die hij kende en stond dan midden op de weg stil, de toeterende auto's achter hem compleet negerend.

De omgeving wordt wel gestadig mooier als je van Chengdu naar Songpan rijdt. De smog die ook boven Chengdu weer hangt wordt minder en na enkele uren in de bus is er niets meer van over en zien we een mooie blauwe lucht. Dit in combinatie met de fantastische bergen en meren, de idyllische stroompjes en Chinezen die met veel te zwaar beladen karren vol hout (of zoiets) over de weg rijden maakt dat je bijna vergeet dat je door een rampgebied rijdt wat nog elke dag wordt herinnerd aan die bewuste dag in 2008.

We zitten nu in een hostel achter de computer om dit blog te schrijven en we hadden verwacht dat we nu echt de Chineze dorpjes in zouden trekken met weinig toeristen etc. Tot onze schrik gaan we morgen waarschijnlijk op 3 daagse paardentrek met een groep van 25 man! Geen idee of dit echt waar is of dat ze ons gewoon bang willen maken maar goed... we zien het wel. Tijdens het schrijven wordt er buiten leuke muziek gespeeld wat komt uit een rijdende entertainment wagen. De muziek is niet het enige want deze beste meneer heeft ook een aapje bij zich tot groot vermaak van het ganse dorp.

Morgen ochtend zullen we dus voor 3 dagen op een paard stappen en dan naar 5500 meter stijgen om een gletsjer te bewonderen. We zijn erg benieuwd hoe we er vanaf komen en we zijn ook erg blij dat we de 11 uur durende busreis niet terug hoeven te maken omdat we voor de terugreis lekker een vlucht geboekt hebben (die maar 40 minuten duurt!).

We slapen voor we terugvliegen naar Chengdu weer in hetzelfde hostel dus als het internet het doet kunnen we jullie vertellen hoe de paardrijtocht was. Foto's uploaden is echter niet mogelijk op deze locatie dus jullie zullen moeten wachten tot we weer in Chengdu zijn voor plaatjes van Icemountain.

Tot gauw en wish us luck ;-)

Olav en Hill

1 reactie | Reageer

Suffe reuze panda's en Hot Pot.

Gister eind van de middag zijn we geland in Chengdu. Het was een vlucht van niks, 1500 kilometer, dat doen we normaalgesproken gewoon met de trein. Maar het was wel lekker dat we er zo snel waren. De bagage is allemaal goed meegekomen, we waren niet te zwaar. We hebben nog 4 kilo speling, als we de weegschaal van de incheckbalie mogen geloven.

Op de luchthaven was het weer zover. Olav en ik stonden rustig een foto te maken van de luchthaven toen er een Chinees naar me toe kwam om te vragen of hij met ons op de foto mocht. Meestal vragen ze ons en gaat het stiekem niet om Olav, dat hebben we na een weekje wel door. Dus Olav zei al: Ik doe wel een stapje terug, maar deze man wilde ook echt met Olav op de foto. Dus hij heeft mooi twee foto's gescoord!

Bij aankomst werden we door een niet Engels sprekende man opgehaald. Hij liet een smsje zien op zijn eigen telefoon waarin stond dat we even in het hotel moesten wachten zodat we onze bustickets voor naar Songpan konden krijgen. Daarna begon de rit. Deze man, was mijn conclusie, toeterde als een gek en reed zelf als een krant. Voor iedereen die ook maar in de buurt van zijn auto kwam sprong hij op de claxon, maar hij reed zelf 60 op de linkerbaan (van de snelweg). We werden aan alle kanten ingehaald door mensen waar hij bij een stoplicht voor had staan toeteren. Echt gekkenwerk. In dit ritje van 30 minuten heeft hij zijn toeter vaker gebruikt dan ik waarschijnlijk in mijn hele leven zal doen.

De rit hebben we overleefd, en we hebben weer een prachtig hotel. In Jinli street, een straatje achter een grote tempel. We moeten vanaf de receptie dit winnkelstraatje oversteken en een grote poort door (ik voel me net Mulan). Dan kom je op een binnenplaats, daar gaan we de trap op en komen we op een soort galerij. Onze kamer is prima. (Lang niet zo mooi als in Beijing, maar we passen hier wel goed in het bed).

Toen de buskaartjes bij de receptie werden gebracht heb ik om een goed restaurant gevraagd waar we de lokale keuken konden proberen. Nou dat hebben we geweten zeg. Ze zijn hier gek op Hot Pot. Dat is fonduen voor ver gevorderden. Een grote wok met in het midden een apart vak voor een andere fondue wordt gevuld met heet water en rode pepers (hééél vééél rode pepers), het midden gedeelte met heet water en groente en een vis. Je bestelt daar een aantal borden met rauwe producten bij en dat gooi je dan in de pan. Eerst in de buitenring met de pepers, dan afblussen in het midden. Daarna vis je je eten (met je stokjes) uit de wok, wat erg lastig word gemaakt want het water kookt als een gek (dus alles borreld door de pan heen). Voordat we begonnen hebben we driftig om ons heen gekeken wat de Chinezen deden. In welke volgorde gooi je je eten in de pan en hoeveel tegelijkertijd? Wij begonnen bescheiden, maar al gauw kwam er een meisje naar ons toe om te helpen. Zij gooide meteen alle champignons in de wok

Olav dacht dat hij tegen heet eten kon en dat hij wel iets gewend was, van huis uit wordt er bij hem natuurlijk redelijk veel met sambal en pepers gekookt. Maar dit, zo heet,  zei hij, had hij nog nooit meegemaakt. Na het eten deden zijn lippen en kin pijn, overal waar de pepers eventueel geweest waren brandde het. Daarom heb ik, als kaaskop, mijn eten alleen maar in het middelste gedeelt gehad. Amateur dat ik ben, maar zelfs dat was al pittig, vond ik dan. Het viel ons ook op dat wij de enige toeristen waren in het restaurant. Wij kregen de kaart te zien met plaatjes, de andere bezoekers kregen een bestelformulier net als in een tapasbar. Maar we hebben het overleeft en kunnen zonder al te veel darmklachten verder.

De volgende ochtend (vandaag) zijn we naar het Panda centrum geweest. We hebben de panda's in het echt gezien! Wat een suffe beesten zijn dat zeg. Als het buiten te warm is worden ze binnen gehouden met de airco aan. Ze eten geen vlees omdat ze te sloom zijn om een prooi te vangen, want officieel zijn het vlees eters. Ze zijn van elende maar bamboe gaan eten, maar dan niet zomaar elke stengel die ze vinden, alleen een bepaalde soort. De penis van het mannetje is erg klein, de vagina van het vrouwtje erg groot, daarom mislukt de bevruchting vaak. En dan vragen we ons af hoe het mogelijk is dat ze met uitsterven bedreigd worden?! De babypanda's worden groot gebracht door mensen in een couveuse.

Maar dat maakt allemaal helemaal niets uit, wat zijn ze toch leuk om te zien. Het maakt niet uit wat ze doen, of ze nou zitten, liggen eten, slapen , knuffelen of suf in bad zitten (zie de foto's). Ze zijn gewoon leuk om te zien! We hadden met een panda op de foto gekund, maar dat was wel heel duur. Je betaalt 1000 Yuan (100 euro) en dan mag je met een twee jaar oude panda op de foto. Eerst hadden we nog bedacht dat we met z'n 2en zouden gaan, maar dan betaal je ook dubbel. Dat hebben ze slim bedacht. Maar Hollanders dat we zijn 200 euro voor een foto gaat ons te ver.

Het is hier nu 17:30 uur, de siesta is voorbij. Het was vandaag zo ontzettend warm dat we allebei geen zin hadden om in die hiite rond te gaan lopen. We hebben een paar uurtjes geslapen en nu kunnen we er tot vanavond laat (als het wel een paar graden is afgekoeld) tegen aan.

Tot de volgende keer, waarschijnlijk na het paardrijden in de bergen, want we vertrekken morgen.

Kus,

Olav en Hill

1 reactie | Reageer

Bye Bye, Beijing

Het zit er op... En dat is echt gek, Beijing is zo'n fijne stad. We zijn hier 4 nachten geweest en er is zoveel gebeurd, maar er kan nog veel meer bij. We weten allebei zeker dat we hier absoluut nog eens naar terug willen. We raden iedereen ook zeker aan ook deze kant op te gaan (ga dan wel naar het hotel waar wij nu zitten! Courtyard 7 is echt een super fijn en goed hotel!

Om zometeen alle spullen de binnenlandse vlucht in te krijgen hebben we een extra tas gekocht. Deze nemen we mee als handbagage, de cameratas zit er bij in samen met alle boeken en zware spullen. Nu maar hopen dat we niet, net als vorig jaar, te zwaar zijn.

Een paar dingen gaan we zeker missen (tenminste ik dan). Veel mensen willen hier met mij op de foto. We hadden er van te voren al grapjes over gemaakt dat het misschien wel zou gaan gebeuren. En het is echt zo. Soms werd ik op straat aangesproken of iemand met me op de foto mocht. Op het plein van de Hemelse Vrede stonden we naar de ingang van de Verboden Stad te kijken en toen kwam er een polaroid fotograaf naar mij toe en wijst vriendelijk naar een oude man met jampotglazen, die wilde met mij op de foto. En natuurlijk, zo ben ik, en smile :-) Toen deze man op de foto was geweest wilden anderen ook met mij op de foto. Een andere polaroid fotograaf kwam er ook bij en vroeg aan andere Chinezen of ze met mij op de foto wilden. Hilarisch! Volgens mij dachten ze dat ik een beroemdheid was (die ze dan niet kennen, maar wel mee op de foto willen). En dan schijnt Beijing nog toeristisch te zijn en dus bekend met blonde meisjes. Ik ben benieuwed wat het niet toeristische Cheng Du brengt.

Beijing telt 19 miljoen inwoners, meer dan in Nederland. En we zijn twee keer bekenden tegen gekomen. Op de eerste dag kwamen we de drie Nederlanders tegen die we op het Rode Plein hebben leren kennen. Gisteravond toen we door de Hutong slenterden en een winkeltje uitkwamen kwamen we Michael en Neeltje tegen. Deze twee hebben we leren kennen op het Gerkamp in Mongolië. Daar hebben we nog gezellig een biertje mee gedronken.

En nu zitten we te wachten op onze transfer naar de luchthaven. We vliegen om 15:30 lokale tijd. De chauffeur is er, dus we gaan!

Ciao!

Hill en Olav

1 reactie | Reageer

Gehaald!

Vandaag was het dan zover. Na gister een dagje rustig aan (uitslapen, beetje shoppen en wat sightseeing) gingen we vandaag dan eindelijk naar "de muur". The Great Wall zoals iedereen hem hier noemt. We hadden een chauffeur geregeld die ons ongeveer 160 kilometer buiten Beijing naar de muur zou brengen bij een plaatsje genaamd Jinshanling. Het voordeel van deze plek is dat er een kabelbaan naar boven gaat (het is toch vakantie, niet waar?) en dat het een van de schilderachtigste plekjes is om de muur te bezichtigen. Het fijne was dat we er al om half 10 waren vanochtend en dit had twee voordelen. Ten eerste was het niet zo warm (vandaag namelijk gehoord dat het de grootste hittegolf is voor Beijing sinds 10 jaar - slim van ons om er nu heen te gaan natuurlijk - ) en ten tweede was er geen kip op de muur. Dat betekende voor ons dat we ons helemaal konden laten gaan wat foto's betreft en we hebben dus mooie foto's kunnen maken zonder andere toeristen erop.

Hebben we dan mooie foto's met mooie vergezichten? Nee. Het smog gehalte in een stad als Beijing is in de zomermaanden zo hoog dat je recht tegen de zon in kunt kijken en dat je dan gewoon alleen een oranje bal ziet zonder dat het pijn doet aan je ogen. Deze laag smog is zo dik en groot dat hij, zelfs 160 kilometer buiten Beijing, alsnog ervoor zorgt dat het lijkt alsof het aan de lopende band aan het misten is. Ver hebben we dus niet kunnen kijken maar het was alsnog een fantastische ervaring en een mooie afsluiting van ons eerste bezoek aan Beijing (we moeten hier namelijk nog wel eens terugkomen denk ik). Morgen vliegen we naar Cheng Du - waar de reuzepanda zich bevindt - en moeten we ons fantastische hotel uit. We hopen natuurlijk dat het in Cheng Du allemaal net zo goed geregeld is als hier en het eten net zo lekker.

Omdat we Beijing dus gaan verlaten alvast een rubriekje: Rare jongens die Chinezen!

1. Oversteken in Beijing is levensgevaarlijk. Remmen voor een zebrapad kennen ze niet en voor auto's is rechts afslaan altijd toegestaan. Ga dus al toeterend, vloekend en gebarend je weg als je bijvoorbeeld van de linker rijbaan over 3 rijstroken naar de rechterrijbaan wilt (regelmatig meegemaakt in de verschillende taxiritjes hier).

2. Laat een taxi altijd de meter aanzetten en spreek nooit een prijs af. Je betaald anders minimaal het dubbele. Taxichauffeurs kennen wel straatnamen maar kaartlezen kunnen ze niet. Als je met een wegenkaart aankomt zullen ze zoeken naar de naam van de straat waar je naartoe wilt. Waar ze op dit moment zijn kunnen ze helaas niet aanwijzen. Neem dus altijd een visitekaartje van het hotel mee daar staat de straatnaam op.

3. Hoewel Chinezen het in principe heel moeilijk vinden om "nee" te zeggen kunnen taxichauffeurs dat prima. Als je in een Hutong Hotel slaapt (zoals wij dus) kun je regelmatig te horen krijgen dat ze de plek niet kennen. Gelukkig blijkt ook dat sommige taxichauffeurs gewoon wel zeggen dat ze weten waar het is om vervolgens de verkeerde kant op te rijden. Laat op die momenten de taxichauffeur het hotel bellen met behulp van het visitekaartje.

4. In juli 2008 was het voor het eerst sinds jaren dat Beijing weer een blauwe lucht had. De overheid had in verband met de Olympische Spelen een rijverbod uitgevaardigd welke 3 maanden lang duurde. Het werkte een beetje als de staatsloterij. Het lag aan het eindcijfer van je kenteken op welke dag je wel mocht rijden.

5. Als je in een klein restaurantje gaat eten kan het best zijn dat de keuken in een andere straat is. Kijk niet raar op als, na het opnemen van je bestelling, de bediening een portofoon pakt en gewoon midden in het restaurant staat te schreeuwen wat je bestelling is. Kijk nog minder raar op als het eten dan via de voordeur naar binnen wordt gebracht.

Dit was onze eerste kennismaking met China en we vinden het fantastisch hier. Hele vriendelijk mensen en een hele gemoedelijke sfeer. We hebben ons nog geen moment onveilig gevoelt en vanaf het moment dat we hier aan zijn gekomen is het alleen maar hartelijkheid geweest. Hopelijk ondervinden we hetzelfde in Cheng Du. Morgen maar lekker op het vliegtuig stappen. Dat is ook wel een keertje lekker na dat treinen al die tijd.

Till next time!

1 reactie | Reageer

Ni hao ma?

Wat een dag vandaag zeg.. Zoals Olav gisteren al schreef is het hotel werkelijk fantastisch, zo ook het ontbijt kwamen we vanmorgen achter. Heerlijk vers fruit, scrambled eggs op bestelling noem maar op.

Om 9 uur stipt werden we opgehaald door Linda, onze persoonlijke gids. Deze lieve dame, die inderdaad de R en L door elkaar haald, doet ongelooflijk haar best om alles zo goed mogelijk in het Engels uit te leggen. Haar echte naam is natuurlijk Chinees, maar voor de toeristen heeft ze een westerse naam aangenomen denk ik.

We gingen eerst naar de Lama Tempel, een prachtig complex met meerdere tempels, met in elk gebouw een andere Buddha. De Chinezen komen naar deze plek om de Buddha te eren en nemen tassen vol wierrook mee. Voor elke tempel wordt er geknield en de wierrook aangestoken. Er waren zoveel Tempels en Tempeltjes, je had wel een tas vol nodig wil je elke Buddha je eer bewijzen.

Na de Lama Tempel gingen we naar de Tempel van de Hemel. Om deze tempel ligt een groot park waar veel lokalen 's ochtens samen komen om te trainen. Van Tai Chi tot ballroom dansen, alles komt voorbij. Bij deze tempel hoor een theehuis waar we voor een korte ceremonie naar binnen gingen. Hier hebben we heerlijke thee geproeft en natuurlijk wat gekocht voor thuis.

Na het bezoek aan deze tempel en het theehuis gingen we lunchen. Dat is echt grandioos. Het eten hier is sowieso fenomenaal goed (en goedkoop) en we leren noodgedwongen met stokjes te eten (wat al aardig goed gaat). We hebben de Peking eend gegeten, maar we maakten wel een foutje. Wij hebben met onze stokjes meteen aangevallen op het schaaltje met vers afgesneden eendenborst, maar we hadden die stukjes eigenlijk in een soort mega dun pannenkoekje moeten doen samen met groenten en soja saus. Wisten wij veel. Het was in elk geval heerlijk.

Na de luch gingen we naar het Plein van de Hemelse vrede. Tot onze grote verbazig begon onze gids zelf over de studenten opstand met de tank. Wij hadden verwacht dat ze daar niks van wist, of in elk geval zou doen of ze van niks wist. Maar niets was minder waar, volgens haar kan men tegenwoordig prima in het openbaar over de politiek praten (ze verkondigde ook midden in een tempel dat ze niet gelovig is). Best een progressieve tante!

Op weg naar De Verboden Stad heb ik een parsolletje gekocht. De hitte en brandende zon door de dikke laag smog is niet te harden. Olav heeft nu zelfs, ondankt het dragen van een pet, last van hoofdpijn. Om morgen de zon even te kunnen ontlopen en lekker uit te kunnen slapen hebben we onze wandeling over de Chinese muur verzet. We gaan nu op dinsdag.

De Verboden Stad was prachtig, maar ook heel erg druk. Volgens Linda de gids viel het nog mee, want de meeste Chinese toeristen zijn in Shanghai voor de Wereldtentoonstelling. Maar ondanks de drukte was het prachtig. Bizar groot.

Vanaf de Stad zijn we naar het hotel gelopen. (Zo goed zitten we, op loopafstand van De Verboden Stad).  Om precies 18:20 uur moesten we weer bij de receptie staan. We gingen naar het theater. De Kung Fu show. Ook dat was super leuk. We heel toeristisch, de show was in het Engels, de acteurs/Kung Fu Masters waren aan het play backen. Maar wat ze op het podium deden was super.

Na terugkomst zijn we op ons gemakje de Hutong in gelopen. Het was ondertussen al 23:00 uur en we moesten nog eten. Dat werd toch lastig. Gelukkig zit er op de hoek van de straat bij ons hotel een eet tentje. Vol twijfels zijn we daar naar binnen gelopen. Het zag er nou niet echt schoon uit. Wij denken dat het een familie restaurantje is. Nadat onze bestelling was opgenomen werd de Walkie Talkie erbij gepakt en werd wat wij besteld hadden doorgeschreeuwd aan de keuken. En ja hoor, 5 minuutjes later kwam er een jongen naar binnen met een dienblad; het eerste gerecht. Timing qua opdienen hebben ze niet. alles komt achter elkaar, zonder logishe volgorde. Maar dat maakt allemaal niks uit. Ondanks dat ik de chopsticks langzaam onder controle begin te krijgen eet ik nog niet echt snel. Terwijl wij lekker aan het smullen zijn komt een van de serveersters met een schepnet de keuken uit (of wat lijkt op een keuken, want behalve de saté stokjes komt al het andere eten van ergens anders) en ze loopt naar de tafel achter ons en laat de inhoud van het net ziet. Er zit een levende meerval in. Of deze goed is. Het is niet te geloven, ze legt het net op de vloer terwijl de vis naar lucht aan het happen is. Er klinkt iets instemmends en het meisje loopt met de vis weer terug de keuken in. Zo gaat dat hier, hahaha! Hier zo echt geen een smaakpolitie achtig persoon blij van worden. Maar het eten was heerlijk.

Morgen doen we een relaxdagje, misschien een beetje shoppen.

Liefs,

Hilleke en Olav

P.S. Bedankt voor alle reacties, leuk om te zien dat onze verhalen gelezen worden!!

1 reactie | Reageer

We zijn er!

Dag allemaal! Na 18 dagen reizen en ongeveer 12000 kilometer zijn we er eindelijk. Beijing. De treinreis ernaartoe was wel een opgave want we gingen dwars door de Gobi woestijn waardoor de temperatuur in onze trein soms wel een opliep tot 45 graden Celcius. Als je dan ook nog eens niet kunt douchen kun je begrijpen hoe het onveer rook toen we vanmiddag aankwamen.

Gelukkig werden we fijn opgewacht door een vriendelijke Chinese dame die ons gelijk naar ons fantastische hotel bracht. Het is een hotel gesitueerd in een van de oude wijken van Beijing waar vroeger alleen de officieren mochten slapen van de Keizer. Het ziet er precies zo uit als we ons hadden voorgesteld. Foto's hebben we nog niet kunnen maken aangezien we nu nog op de hotelkamer zitten om lekker te douchen en bij te komen.

Omdat we 4 nachten in dit hotel blijven kunnen we jullie in ieder geval genoeg foto's laten zien als we terug komen van onze belevenissen. Morgen krijgen we een rondleiding door de Lama tempel, Tempel van de Hemel, Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden stad. 's Avonds gaan we naar een Kung-Fu voorstelling en maandag gaan we dan eindelijk waar we voor gekomen zijn... de muur! We hebben er ontzettend veel zin in en vooralsnog was het de lange reis ontzettend waard. Tot gauw!

Olav en Hill

2 reacties | Reageer

Volgende pagina »