Ik drink op: Het leren kennen van nieuwe mensen

Nadat we al namen en adressen hadden uitgewisseld met de Engelse buurman hebben we dat nu ook gedaan met de Amerikaanse buurvrouw uit Idaho. Vlak voordat we in Irkutsk aankwamen kwam ze bij ons langs met een ansichtkaart van Idaho met haar contactgegevens erop. Wij hebben toen een mooie ansichtkaart van Kinderdijk met ondergaande zon gegeven aangezien dat toch is waar mensen Nederland van zouden kunnen kennen. Eenmaal in Irkutsk werden we opgewacht door een Rus die WEL Engels sprak en naar Listvyanka gebracht, een dorpje met ongeveer 2000 inwoners wat aan het Baikalmeer ligt.

Toen we door het dorpje liepen leek het wel alsof ze nog niet klaar waren voor het toeristenseizoen. Overal werd nog gebouwd, gegraven en gerenoveerd. Ook aan de buitenkant van ons hotel werden nog graafwerkzaamheden verricht. Heel apart aangezien je zou denken dat ze nu wel zo'n beetje klaar zouden moeten zijn om alle toeristen te ontvangen. We hebben gelezen dat het Baikalmeer erg populair is zowel onder niet Russen als Russen dus wij verwachtten toch wel een drukte zoals in Scheveningen of Zandvoort op een mooie dag. Niets is minder waar. Het is nu topdrukte volgens de meeste lokalen en ook bijna alle hotels schijnen vol te zitten. Toch merk je daar weinig van en is het erg rustig overal. Heerlijk dus.

Maar wat is het Baikalmeer mooi! Het was wat aan de koude kant, best lekker na 35 graden in Moskou maar op sommige momenten kon je zelf je adem zien (!), maar als dan het zonnetje even doorbrak kon je heerlijk zitten op de verschillende 'strandjes' of terrasjes. Toen we uiteindelijk bij het 'centrum' aankwamen hoorden we ineens achter ons: 'Zo, hebben jullie het een beetje naar jullie zin?' Het was 1 van de Nederlanders die we op het Rode Plein hadden ontmoet. Hij nodigde ons gelijk uit om bij ze te komen zitten en wat te drinken. Omdat wij allebei wel van gezelligheid houden was dat natuurlijk geen moeilijke keuze en we hebben dus lekker wat met ze gedronken. Later kwamen er ook nog 3 Zweden en een Pool bij zitten die ze in de trein hadden ontmoet en het was al gauw een gezellige boel. De Zweedse heren nodigden ons allen uit om samen met ze te eten bij een restaurantje langs de hoofdweg waar ze die middag heerlijk hadden geluncht. Ook dat hebben we natuurlijk met graagte aanvaardt. Omdat etenstijd nog wel een paar uur weg was hebben we lekker met z'n tweeën het dorpje verkend en dat was vrij snel gedaan aangezien het echt niets voorsteld. We hebben we nog lekker over de markt gelopen waar ons opviel dat alle souvenir kraampjes exact hetzelfde verkopen. Of je nu bij kraampje 1 of bij kraampje 10 kijkt, ze hebben allemaal dezelfde kitsch achtige Matrusjka's, zeehonden knuffels en zelfs maskers uit Mongolië. Hier hebben we toch maar gekozen om geen souvenirs te kopen aangezien je toch met iets origineels thuis wil komen (wat waarschijnlijk iedereen wil dus zo origineel zijn we niet maar goed). In het Baikalmeer zwemt ook een vis die alleen maar hier voorkomt en aan de hoeveelheid vis te zien die ze op deze markt verkopen zijn ze niet bang dat ze het meer leegvissen. Overal waar je kijkt kun je de zogenaamde 'Omul' kopen. Gedroogd, gerookt, gevuld, geroosterd en ga zo maar door. Vooral gerookt is deze vis erg lekker. Qua uiterlijk lijkt hij een beetje op makreel maar hij is een stukje vetter wat hem voor mij, als niet viseter, lekkerder maakt. Om 7 uur waren wij bij het restaurant en even later kwamen de Zweden + Pool ook binnen. Onze Nederlandse vrienden waren iets verlaat maar ook zij schoven rond half 8 aan. En wat was het een gezellige avond. Naast een heel goed voorgerecht (volgens een van de anderen de beste vissoep die ze ooit gegeten had) een iets minder hoofdgerecht. Ik had steak op Siberische wijze en ik kan je vertellen.... NOOIT DOEN! Op Siberische wijze is namelijk het volgende:

• - Bak de steak totdat hij als een schoenzool is
• - Snijdt hem daarna als een hamburgerbroodje doormidden en doe er wat ui, tomaat en wat andere ondefinieerbare spullen op
• - Als het zaakje weer terug op elkaar zit doe er dan heel veel kaas overheen en doe dat nog even in de oven
• - Serveer het aan de nietsvermoedende klant

Helaas was het dus niet zo lekker als ik had gehoopt maar goed. Het gezelschap maakt een hele hoop goed. Er werd een fles wodka besteld en 9 glaasjes. Dit was de lokale wodka die heel toepasselijk de naam 'Baikal' droeg en ik moet zeggen, deze was prima te drinken. Na deze fles wodka werd er nog maar 1 besteld en samen met de jetlag die we toch wel een beetje hadden van het reizen door zoveel tijdzones was het een heel gezellige avond. Er werd ook verscheidenen malen geproost op van alles en nog wat. Dit schijnt een Russisch gebruik te zijn. Eens in de zoveel tijd gaat iemand staan en die zegt waar hij of zij op wil proosten. Dat wordt dan ook gedaan met luid klinkende glazen. Om 12 uur waren we weer lekker in het hotel maar daarvoor hadden we wel gezegd dat we weer samen zouden eten in hetzelfde restaurant met z'n allen. Vandaag hebben we hetzelfde avondje dus nog eens dunnetjes overgedaan en hebben we ook maar even contactgegevens uitgewisseld met alle nieuwe vrienden die we gemaakt hebben.

Ik zou bijna vergeten dat we vandaag ook naar een uitkijkpunt gegaan zijn maar daar moeten jullie de foto's maar een keertje van komen bekijken.

Tot de volgende keer!

Greetz,

Olav en Hill

Euh, hoe laat is het ook al weer?

Ik heb geen idee. 's Avonds laat voelt het als eind van de middag, om een uurtje of 11 (lokale tijd) beginnen we zin te krijgen in wat avond eten. Als het buiten al weer licht wordt hebben we het gevoel dat het bedtijd is. Het is te bizar voor woorden.

Als je met het vliegtuig naar een verre bestemming reist dan zet je bij aankomst je klokje goed, moet je even wennen aan het tijdsverschil en ga je verder. Nu is het anders. In onze transsiberie bijbel staat een kilometer voor kilometer beschrijving van wat je ziet langs het spoor. Ook wordt er precies aangegeven wanneer je Azie in rijdt. Er wordt dus ook precies aangegeven wanneer je in de volgede tijdzonze zit. We gaan er per dag 1 of 2 door. Het is sinds vertrek uit Moskou nu 5 uur later. Straks in China weer een uur vroeger volgens mij... Ik snap er niks meer van.

Het meest gekke is dat je steeds met de Moskou tijd geconfronteerd wordt. Je kan daardoor niet wennen aan de lokale tijd. In de trein hangt een bordje met daarom alle stations waar gestopt wordt, samen met de tijden hoe lang we daar dan stil staan (varierend van 1 tot 40 minuten). De tijden die daar bij zijn staan er in Moskou tijd. Als we op een station aankomen hangt er meestal geen klok, de keren dat er wel een hangt is deze ook in Moskou tijd. Schijnbaar leeft heel Rusland (per spoor) op Moskou tijd. Dat is wel bizar. We kwamen net op een station aan, het was schemerdonker terwijl er op de klok half drie 's middags stond.

In de coupé hebben we nu verschillende tijden waar we op kijken.

• De Moskou tijd voor de aankomst op de stations.
• De lokale tijd, zodat we weten wanneer het etenstijd had moeten zijn.
• De tijd van aankomst in Irkutsk (nu ondertussen lokale tijd), zodat we ons niet verslapen.
• De tijd van thuis, gewoon omdat ik wil weten hoe laat het daar is.

Vandaag in de trein zijn er niet heel speciale dingen gebeurd. De drie Russische meisjes waar Olav over vertelde zijn uitgestapt, lekker rustig. Er is een Nederlands stel en een Amerikaanse vrouw ingestapt. De vrouw uit de VS is erg vriendelijk. Ze reist met een Russische uitwisselingsstudent die een aantal jaar geleden bij haar in de VS heeft gewoond. Hij laat haar nu het land zien. Geen van beide kon zich een voorstelling van Nederland maken, gelukkig hadden we wat ansichtkaarten bij ons, om de meest mooie plaatjes van Nederland te laten zien. Dit vonden ze erg leuk. Zij had ook een stapel foto's van haar woonplaats en familie bij zich. Erg leuk en je hebt meteen een goed gesprek. Zo af en toe steekt ze haar hoofd even om de hoek om een praatje te maken.

Op een station hebben we weer wat plaatstelijke specialiteiten bemachtigd. Pannenkoekjes met vulling, oliebol achtige broodjes, ook met vulling en wat tomaten en minikomkommer. De broodjes e.d. zijn zeer spannend. Wij kunnen onmogelijk vragen wat de vulling is, dus het eigenlijk net als het uitkiezen van een bonbon. You never know what you're gonna get. De broodjes waren een succes, een soort kool vulling, erg lekker. De pannenkoekjes daar en tegen waren apart. De één had een gehakt mengsel als vulling, die was lekker, de ander een soort zoetzurige kaas. Olav heeft daar de helft nog van weg gekregen, ik kon na één hap onmogelijk nog verder. Je weet het nooit...

Morgen om 4 uur 46 Moskou tijd (9 uur 46 lokaal) komen we aan in Irkutsk. We hebben ons nu al voorgenomen om daar een goed restaurant op te zoeken, want een warme vaste maaltijd gaat er wel in na 4 en een halve dag in de trein met noedelsoep en oliebolbroodjes.

Toch valt het allemaal reuze mee. Dit is waarschijnlijk het langste stuk dat ik ooit in een trein af zal leggen. Het helemaal niet saai, je bent met zoveel dingetjes bezig. Een boek in een dag, Nintendo DS, naar buiten kijken, plassen, poepen, afwassen in een klein vies schommelend (!) toilet. Ook dat went. Gelukkig hebben ze een beugel aan de muur gemaakt waar je je aan vast kan houden. Toch blijft de spoorwissel die er altijd aan kan komen spannend als je boven de pot hangt. Haha!

Tot de volgende keer!

Trein, trein en nog eens trein...

Je zou denken dat iemand die 4 dagen onafgebroken in de trein zit toch wel tijd genoeg zou hebben om elke dag wat te schrijven. Niets is echter minder waar want er is toch op zo'n trein heel wat te beleven. Het is eigenlijk niet te beschrijven maar ik ga toch een poging doen daar anders dit weblog ontzettend leeg zou blijven.

Ten eerste onze 'Provodnik'. Het is een wat oudere dame en al vanaf binnenkomst hebben we een beetje een rare verstandhouding. Ze spreekt natuurlijk alleen Russisch maar ze denkt dat als ze gewoon lekker door blijft praten wij dan binnen enkele seconden de taal op kunnen pakken en uiteindelijk gewoon begrijpen wat ze bedoeld. Hoe vaak ik ook mijn 'Ik begrijp u echt niet hoor' gezicht trek ze blijft toch wel praten. Dan is er haar grote verbazing over onze decadentie. Wij hebben namelijk een coupé voor 4 personen voor ons beiden. De andere twee bedplaatsen hebben we ook gewoon opgekocht vanwege het simpele feit dat we toch wel een beetje comfort willen hebben deze 4 dagen. Op deze manier hebben we toch nog een beetje onze eigen ruimte. Wij hebben het gevoel dat ze ons maar verwende toeristen vindt die niets gewend zijn. Niet dat het ons wat uitmaakt... wij hebben tenslotte onze zin. Een eigen coupé.

De mensen in je eigen treinstel probeer je ook een beetje te leren kennen. De eerste dag was dit echter geen optie. Alleen maar nors kijkende, wat oudere Russische mannen en vrouwen die (de mannen dan) veelal met ontbloot bovenlijf door het leven schijnen te moeten. Uit ons onderzoek is gebleken dat dit niet even smakelijk is en soms ook eetlust bedervend. Gelukkig is op dag twee een Engelse jongen opgestapt in Yekaterinaburg die in de coupé naast ons verblijft. Hij is een student Russisch die 3 maanden door Rusland reist om wat taalvaardiger te worden. Hij kwam gelijk goed van pas aangezien onze Provodnik iemand bij ons in de coupé wilde stoppen. Dit kwam ze natuurlijk eerst in het Russisch aan ons vragen wat wij natuurlijk niet begrepen. Onze Engelse vriend heeft voor ons getolkt en dat werd prima begrepen door de dame in kwestie. Of onze Provodnik erg blij met ons was weten we niet maar ja... Ook zat er in een treinstel verder een Nederlands meisje dat net vertrokken is voor een 9 maanden lange reis. We hebben haar maar gelijk uitgenodigd om de avond van het voetbal in onze coupé te komen. Niet dat we de illusie hadden dat we het voetbal live mee konden maken maar het is toch altijd gezellig om met meerdere mensen in spanning te zitten. Na lekker in spanning te hebben gezeten, en flink gebaald te hebben van de rode kaart van Heitinga en de Spanjaarden die wereldkampioen zijn geworden kwam onze Engelse vriend weer terug van een ander treinstel waar hij ook 3 mensen kende. Jammer dat hij in Novosibirsk alweer uit moest stappen maar hij heeft ons nog wel even voorgesteld aan zijn Engelse vrienden. Die komen waarschijnlijk morgen ook nog even buurten aangezien die 3^e klas reizen. Dat schijnt dus echt Spartaans te zijn.

Verder zijn er ook 3 Russische meisjes ingestapt in Yekaterinaburg waarvan er eentje ontzettend veel gedronken had midden op de dag. Deze wilde ook met ons in gesprek over van alles en nogwat maar ik kreeg al gauw het gevoel dat ze op zoek was naar iets. De vraag of we veel geld bij ons hadden en of we een computer hadden kwam erg vaak terug. Gelukkig stappen deze dames morgenochtend alweer uit en zullen we daar waarschijnlijk geen last meer van hebben. Tot morgenochtend vroeg maar even goed op onze spullen letten. Dan komt het wel goed.

Als laatste zijn er de tijdzones. Bizar hoe ontregeld je kunt raken van het reizen door zoveel verschillende tijdzones. Vooral ook omdat je er zo langzaam doorheen gaat waardoor je geen idee meer hebt hoe laat het nou precies is. De trein rijdt altijd op Moskou tijd. Dat is makkelijk want we hebben 1 klok die we dus op Moskou tijd laten staan. Maar op het moment dat ik dit schrijf is het 1 uur 's nachts als we het hebben over Moskou tijd. Helaas is het waar we nu rijden werkelijk 4 uur later. Dat betekend dat het eigenlijk 5 uur is. Als ik nu uit het raam kijk zie ik het ook alweer licht worden en ik moet nu nog gaan slapen. Heel gek als je bedenkt dat er mensen zijn die nu waarschijnlijk wakker worden om naar hun werk te gaan. Het verschil met Moskou en Irkutsk is 5 uur. Dat betekend dat we voor ons gevoel om 4 uur aankomen maar in werkelijkheid is het dus 9 uur. Morgen dan maar proberen om er om 7 uur Moskou tijd in te liggen dan hebben we in ieder geval 8 uur slaap.

Zo zie je maar weer hoeveel je mee kunt maken op 2 vierkante meter. En dan is dit nog maar een tipje van de sluier zullen we maar zeggen. Misschien heb ik morgen tijd... anders wordt het 'later' ;-)

Veel liefs,

Olav en Hilleke

Over mooie vrouwen en koude douches

En wat was het weer warm in Mockba vandaag. De enige verkoeling was te vinden in de kathedralen van het Kremlin waar we vandaag naartoe zijn geweest. Omdat in het Kremlin nog steeds de zetel van de regering is staan ook hier weer norse mannetjes voor de deur. Het is absoluut de wachtrij waard (toch wel 15 minuten in de rij gestaan (de efteling is er niets bij)) maar dan zie je de majestueuze kathedralen met mooie gouden koepels enzo. Zeer indrukwekkend, vooral ook omdat de norse mannetjes met wapenstokken in de hand en een fluitje precies aangeven waar je mag lopen, zitten en ademen.

Door de hitte hebben we de afgelopen dagen twee of zelfs drie keer per dag gedouched. Dat is geen overbodige luxe vooral niet omdat we vanaf morgen 4 dagen niet kunnen douchen als we in de trein naar Irkutsk zitten. Lang leve de deodorant zullen we maar zeggen!

Nu we een aantal dagen op Russisch grondgebied zijn vonden we het wel tijd voor een onderzoek. Wat ons vooral opvalt is dat we de Russische bevolking grofweg in twee groepen kunnen indelen. De eerste groep zijn de mooie Russische jonge vrouwen en de tweede groep bestaat uit de rest van de bevolking (geen geslacht gespecificeerd). De eerste groep heeft allemaal een grote drang om hun BH te laten zien, mooie benen en vaak hoge hakken aan. Het hoofd is eigenlijk het enige waarin groep 1 het af en toe laat afweten. Voor de rest zijn het plaatjes. Als de leden van groep ouder worden verplaatsen ze zich automatisch naar groep 2. Want waar we ook kijken.... we kunnen niets interessants ontdekken aan vrouwen boven de 30. Ze doen ons een beetje denken aan gebouwen uit het voormalige Sovejet tijdperk. Ze waren ooit mooi en iedereen had ontzag voor ze. Waar de overgang van mooie vrouw naar Sovjet gebouw precies plaatsvindt is voor ons nog een raadsel. Misschien iets dat we in de loop van onze reis nog kunnen ontrafelen. Over de mannen kunnen we trouwens kort zijn. Boven of onder de 30... niet aantrekkelijk. Ter illustratie hebben we natuurlijk wat foto's toegevoegd die onze bevindingen onderbouwen.

Vanaf morgen zitten we weer in de trein dus dan is er lekker radiostilte (lekker rustig voor de thuisblijvers zullen we maar zeggen) en we hopen natuurlijk in Irkutsk weer van ons te kunnen laten horen. Anders.... we schrijven wel elke dag dus op het moment dat we de kans krijgen om iets te uploaden zullen we dat zeker doen.

For now.... see you all on the other side of Siberia!

Groetjes,

Olav en Hilleke

Mockba dag 1

Vanmorgen om 9 uur ging de wekker. We zouden om half 11 aankomen, dus tijd zat om onze tassen rustig goed in te pakken. Toen we eenmaal uit bed waren bedacht ik me dat we 's nachts een tijdzone door gereden waren, dus het was al een uurje later. We hadden dus in eens maar een half uur om alles netjes in de tassen te stoppen. Gelukkig hadden we niet alles uit de tas, dus waren we snel klaar. Maar daardoor hebben we wel het binnenrijden in Moskou gemist.

Op het perron stond een man met een bordje in zijn hand: Agaatsz, Olav / Steenveld, Hilleke Maria. Dat gaat soepel. Het was wat lastig communiceren, hij sprak net als elke Rus alleen maar Russisch. We liepen dus maar braaf achter hem aan, vertrouwen hebbend in een goede afloop. We kwamen buiten en slingerden tussen de mensen door, nog niet helemaal beseffend dat we in Moskou zijn. Het was druk op straat, een gekkenhuis. Overal auto's die toeteren en van een 3 een 6 baans weg maken. De belijning heeft hier echt geen nut. Bij de auto hielp deze man ons met het inladen van de tassen. Toen begon de rit. De chauffeur manoevreerde zich behendig tussen de auto's door. Van de meest rechter in een keer naar de meest linker baan, en iedereen laat je dan voor gaan. Een kwestie van assertief rijden denk ik. Het is bizar. Olav en ik konden onze ogen niet geloven. Na een lange rit kwamen we bij het hotel. Olav moest zijn handtekening zetten op een papiertje en we konden uitstappen. We werden weer netjes geholpen met onze tassen en we konden naar binnen.

In het hotel, haleluja, een Rus die Engels kan. Dat is toch echt een zegen! De paspoorten werden gekopieerd en we konden naar onze kamer. Vergeleken met onze coupéin de trein een balzaal. Na één en ander georganisseerd te hebben zijn we naar de stad vertrokken.

Het is een stukje lopen naar de metro. Gelukkig hebben we van de treinreiswinkel een kaartje gekregen hoe we van het hotel naar de metro moeten lopen. Dat is wel erg handig. Op het station de grote uitdaging: twee kaartjes kopen. Gelukkig gaat dat goed. Het is, zoals iedereen al zei, een heel gedoe in de metro. De stations staan alleen in het Cyrillisch schrift. Ook daarvoor hebben we een oplossing gekregen van onze reisagent. Een kaartje met de stations in het Russisch en Cyrillisch. Erg handig. Op naar het Kremlin.

Het is even zoeken, maar na een tijdje hebben we het dan toch gevonden. Hét rode plein. We zijn er en het is nog groter dan we ons voor hadden gesteld. We kunnen Lenin niet bekijken, dat is helaas al dicht. Midden op en plein kwamen we drie Nederlanders tegen. Na een kort praatje kwamen we er achter dat zij zaterdag in de zelfde trein stappen als wij. Die zullen we dus nog wel vaker zien! De Basilius kathedraal is werkelijkwaar schitterend. Van binnen nog mooier dan van buiten.

Het was ondertussen al 16:00 uur (we konden net de wisseling van de wacht zien bij het graf van de onbekende soldaat). We zijn allebei best moe van de treinreis, je slaapt toch niet echt heel goed in een schommelend bed.. We besluiten terug te gaan naar het hotel, maar dan wel langs een aantal mooie metro stations te gaan. Want die zijn, zeggen ze, indrukwekkend. Op het kaartje van de metro staan de 6 metrostations die je moét zien. We gaan dus op weg.

Bij het metro station werkt alleen het metrokaartje van Olav nog maar. Hij is dus door de hekjes, ik nog niet. Moet ik in mijn eentje een kaartje gaan kopen. Dat gaat gelukkig allemaal goed. We maken een rondje door de metro en het is waar: Het ene station is nog mooier dan de andere. Niet het soort mooi dat je in je huiskamer zou willen zien, maar indrukwekkend dat een overheid zoveel geld steekt in het pimpen van een metrostation. Nu is sowieso al veel van marmer in de metro maar met bladgoud ingelegde plafond mozaiek gaat misschien een beetje ver.

Terug in het hotel is onze kamer tot een sauna geworden, 31 graden! Gelukkig hebben ze internet zodat we onze verhaaltjes online kunnen zetten en ze hebben ook nog een restaurant! Daar hebben we net heerlijk gegeten.

Nu terug op de kamer staat de Russische studio voetbal aan met hier en daar een herkenbare naam en een herhaling van een goal. Op naar de finale! Hou ons op de hoogte als het kan, ik verwacht namelijk niet dat we in de bossen ontvangst hebben met de radio. In Duitsland lukte het al niet namelijk...

Tot de volgende keer, waarschijnlijk vanuit Irkustsk.

Liefs,

Hill en Olav

Als je niet kunt ontspannen...

... dan heb je niets aan deze reis. We zitten op dit moment 24 uur in de trein (dinsdag om 19.30u vertrokken) en we hebben er een nachtje op zitten. Bij het opstappen in Utrecht werden we opgewacht door een man die niet echt heel erg veel lol in zijn werk leek te hebben en deze bleek onze begeleider voor de reis te zijn. Provodnik zoals ze dat in het Russisch zeggen. Enditis ook een goede titel aangezien de man geen woord Nederlands spreekt! Hij wijst ons naar onze plaatsen, verteld wat in het Russisch over de bedden (ik steek mijn duim op alsof ik hem heb begrepen) en hij vertrekt weer naar zijn eigen hokje. Onze kaartjes krijgen we niet meer terug... het plakboek zal zonder moeten doen. Eerst ons maar even verbazen over waar we in terecht zijn gekomen. Een treinstel wat volgens mij net zo oud is als Lenin en ook op sommige plekken zo ruikt.

Het is ook een vrij kleine ruimte waar we in moeten bivakkeren dus het is maar goed dat we alle drie de plaatsen hebben opgekocht anders had er zomaar een derde persoon bij ons gezeten. Normaal zijn we best gastvrij maar op 2 vierkante meters wordt je toch iets kritischer.

Aangezien we bij vertrek ongeveer heel Utrecht oranje zagen kleuren hebben we om 8 uur maar alvast de wereldontvanger aangezet om Langs de Lijn met Jack van Gelder te kunnen luisteren. Nou... dat konden we dus vergeten. Ik weet niet waar de wereldomroep op uitzend... maar in ieder geval niet op onze radio. Gelukkig kregen we via de sms wel door wat de stand was inclusief een enthousiast SMSje van het thuisfront: 'We zitten in de finale!' Prima. Als de finale gespeeld wordt zitten we weer in de trein dussss.... hopen dat de Wereldomroep het daar beter doet zullen we maar zeggen.

In deze 24 uur hebben we al best interessante dingen meegemaakt. En dat is best apart aangezien we in zo'n kleine ruimte zitten. Toch zitten er best wat haken en ogen aan het reizen naar Rusland en andere oostblok landen. Vooral de grensovergang kan lang duren. Vooral ook omdat bij de grens van Polen en Wit-Rusland er in principe twee keer gecontroleerd wordt. Je hoort het goed... twee keer. Eerst komen de Polen in vol ornaat (mannen in groene pakken met pistolen etc.) de trein in en lopen dan gewoon even rond. Doen niet veel, kijken alleen nors. Daarna gaat de trein weer rijden en kom je na een halve kilometer in niemandsland te zijn geweest bij de Wit-Russische grens aan. Ook hier weer nors kijkende personen die je paspoort vragen en daar dan ook gelijk mee vertrekken naar een of ander kantoortje. Waarschijnlijk hebben ze daar alleen maar een stempelkussen want een kwartiertje later krijg je deze gewoon lekker weer terug met een stempel op je visum. Daarna nog een stukje doorrijden, mensen afzetten op een station, en dan IN ZIJN ACHTERUIT! terug naar een stukje vlak bij de grens om van onderstel te wisselen bij een of ander rangeerterrein. Op dit rangeerterrein (waarvan wij vinden dat het in the-middle-of-nowhere is) komen ineens een groot aantal dames de trein in die ons allerlei dingen proberen te verkopen. Ze verkopen ook bier (halve liters) voor 4 euro of voor 4 dollar. Voor 4 dollar wil ik die flesjes wel van haar kopen en we hebben dus bij het avondeten (noodlesoup met kipsmaak) een lekker biertje.

Dat onderstel wisselen gaat prima, de mannen hebben het vaker gedaan geloof ik, en dit doen ze door de hele wagon op te tillen en hier dan een ander onderstel onder te schuiven. Ze doen dit omdat er in Rusland smallere rails schijnen te liggen. Als we Rusland weer uitgaan kunnen we dit hele grapje dus nog een keer meemaken.

Al met al is het een heleboel tijd voor jezelf. Geen haast want de trein komt toch op een bepaald tijdstip aan. Heerlijk begin van je vakantie want je zit gelijk lekker in de stemming. Morgenochtend komen we aan in Moskou... kijken wat dat ons brengt.

Groetjes,

Olav en Hill

Paspoorten, visa en bami soep.

Pffff wat zijn we zenuwachtig geweest en nu nog eigenlijk, Vanmorgen zijn we om 11 uur naar Amsterdam gereden om de paspoorten te halen. De ambassade van Rusland had ze tot de dag voor vertrek vastgehouden. Dat is dan om het spannend te maken denk ik, dat is ze in elk geval gelukt.

Bij het visumbureau aangkomen treffen we een oranje gekleed meisje (wrijf het er nog maar een keer in, ja we gaan het allemaal missen). Ze vraagt netjes onze naam en gaat opzoek naar de paspoorten. Na een aantal laatjes open getrokken te hebben komt ze terug met de vraag of we met een reisorganisatie reisen. Ja, de treinreiswinkel. Ze loopt naar de computer en voert wat gegevens in. Ondertussen zakken Olav en ik bijna dooronze knieenvan de spanning. Ze loopt naar achter zoekt wat verder (het duurt best lang) en dan komt ze terug met onze paspoorten, Met de vier geplande stickers. Ze laat alles netjes zien, het klopt. Pffff we kunnen vertrekken.

In de auto bekijkt Olav trots zijn paspoort en begint te rekenen, We mogen twee dagen in Wit Rusland zijn, 13 dagen in Rusland, 3 maanden maar voor 1 september in Mongolie en ook 3 maanden in China. De data van de Russische gebieden staan erbij. De trein mag dus geen vertraging hebben, want dan komen we daar weer mee in de knoop.. Gedoe dus. Maar goed, al duizenden mensen zijn ons voor gegaan, het zal wel goed komen toch?

Van middag hebben we de laatste boodschappen gedaan (veel bami soep). De tas is ingepakt, de MP3 speler is aan het refrshen, en voor vanavond en aanstaande zondag het belangrijkste de wereldontvanger zit in de tas!

Ready to go zeg ik! (Met een enorme knoop in mn maag, haha)

Liefs,

Hilleke en Olav

Vertrek... bijna dan

Dan is het maandag avond(ok dinsdag ochtend) half 1 en dan besef je dat je morgen rond deze tijd in een trein naar Moskou zit. Ouders gedag gezegd, langs oma, langs vrienden om er maar voor te zorgen dat iedereen weet waar je ongeveer bent op welk tijdstip.

Vooral dat tijdstip is onprettig aangezien morgen ook het Nederlands elftal tegen Uruguay moet spelen. Gelukkig hebben wij sinds kort een wereldontvanger en de frequenties waarop de halve finale en de finale worden gespeeld waterdicht ingenaaid in onze schoenen. Voor de mensen die het ook willen weten: Op de korte golf (SW voor ingewijden) 5955 Khz.

Verder morgen nog een paar kleine dingetjes regelen (paspoorten ophalen bijvoorbeeld - kleinigheidje zullen we maar zeggen) en dan is het echt tijd om op de trein te stappen. Voor iedereen die ons gaat volgen... we zullen proberen om het een en ander te uploaden op deze site maar we kunnen natuurlijk niets beloven. Internet is geloof ik niet echt een gemeengoed als ik de verhalen moet geloven en ik denk ook dat in een Ger-tent in de woestenij van Mongolie ook geen Wi-Fi spot is. Maar waar we kunnen zullen we updaten en jullie verblijden met een anekdote hier of daar. Mocht het nou echt niet lukken... vrees niet! We zijn van plan terug te komen en dan jullie natuurlijk de meest fantastische verhalen te vertellen met de bijbehorende foto's en filmpjes. Dus wees niet bang... We'll be back!

Greetz,

Olav en Hill