Bye Bye, Beijing

Het zit er op... En dat is echt gek, Beijing is zo'n fijne stad. We zijn hier 4 nachten geweest en er is zoveel gebeurd, maar er kan nog veel meer bij. We weten allebei zeker dat we hier absoluut nog eens naar terug willen. We raden iedereen ook zeker aan ook deze kant op te gaan (ga dan wel naar het hotel waar wij nu zitten! Courtyard 7 is echt een super fijn en goed hotel!

Om zometeen alle spullen de binnenlandse vlucht in te krijgen hebben we een extra tas gekocht. Deze nemen we mee als handbagage, de cameratas zit er bij in samen met alle boeken en zware spullen. Nu maar hopen dat we niet, net als vorig jaar, te zwaar zijn.

Een paar dingen gaan we zeker missen (tenminste ik dan). Veel mensen willen hier met mij op de foto. We hadden er van te voren al grapjes over gemaakt dat het misschien wel zou gaan gebeuren. En het is echt zo. Soms werd ik op straat aangesproken of iemand met me op de foto mocht. Op het plein van de Hemelse Vrede stonden we naar de ingang van de Verboden Stad te kijken en toen kwam er een polaroid fotograaf naar mij toe en wijst vriendelijk naar een oude man met jampotglazen, die wilde met mij op de foto. En natuurlijk, zo ben ik, en smile :-) Toen deze man op de foto was geweest wilden anderen ook met mij op de foto. Een andere polaroid fotograaf kwam er ook bij en vroeg aan andere Chinezen of ze met mij op de foto wilden. Hilarisch! Volgens mij dachten ze dat ik een beroemdheid was (die ze dan niet kennen, maar wel mee op de foto willen). En dan schijnt Beijing nog toeristisch te zijn en dus bekend met blonde meisjes. Ik ben benieuwed wat het niet toeristische Cheng Du brengt.

Beijing telt 19 miljoen inwoners, meer dan in Nederland. En we zijn twee keer bekenden tegen gekomen. Op de eerste dag kwamen we de drie Nederlanders tegen die we op het Rode Plein hebben leren kennen. Gisteravond toen we door de Hutong slenterden en een winkeltje uitkwamen kwamen we Michael en Neeltje tegen. Deze twee hebben we leren kennen op het Gerkamp in Mongolië. Daar hebben we nog gezellig een biertje mee gedronken.

En nu zitten we te wachten op onze transfer naar de luchthaven. We vliegen om 15:30 lokale tijd. De chauffeur is er, dus we gaan!

Ciao!

Hill en Olav

Gehaald!

Vandaag was het dan zover. Na gister een dagje rustig aan (uitslapen, beetje shoppen en wat sightseeing) gingen we vandaag dan eindelijk naar 'de muur'. The Great Wall zoals iedereen hem hier noemt. We hadden een chauffeur geregeld die ons ongeveer 160 kilometer buiten Beijing naar de muur zou brengen bij een plaatsje genaamd Jinshanling. Het voordeel van deze plek is dat er een kabelbaan naar boven gaat (het is toch vakantie, niet waar?) en dat het een van de schilderachtigste plekjes is om de muur te bezichtigen. Het fijne was dat we er al om half 10 waren vanochtend en dit had twee voordelen. Ten eerste was het niet zo warm (vandaag namelijk gehoord dat het de grootste hittegolf is voor Beijing sinds 10 jaar - slim van ons om er nuheen te gaan natuurlijk -) en ten tweede was er geen kip op de muur. Dat betekende voor ons dat we ons helemaal konden laten gaan wat foto's betreft en we hebben dus mooie foto's kunnen maken zonder andere toeristen erop.

Hebben we dan mooie foto's met mooie vergezichten? Nee. Het smog gehalte in een stad als Beijing is in de zomermaanden zo hoog dat je recht tegen de zon in kunt kijken en dat je dan gewoon alleen een oranje bal ziet zonder dat het pijn doet aan je ogen. Deze laag smog is zo dik en groot dat hij, zelfs 160 kilometer buiten Beijing, alsnog ervoor zorgt dat het lijkt alsof het aan de lopende band aan het misten is. Ver hebben we dus niet kunnen kijken maar het was alsnog een fantastische ervaring en een mooie afsluiting van ons eerste bezoek aan Beijing (we moeten hier namelijk nog wel eens terugkomen denk ik). Morgen vliegen we naar Cheng Du - waar de reuzepanda zich bevindt - en moeten we ons fantastische hotel uit. We hopen natuurlijk dat het in Cheng Du allemaal net zo goed geregeld is als hier en het eten net zo lekker.

Omdat we Beijing dus gaan verlaten alvast een rubriekje: Rare jongens die Chinezen!

1. Oversteken in Beijing is levensgevaarlijk. Remmen voor een zebrapad kennen ze niet en voor auto's is rechts afslaan altijd toegestaan. Ga dus al toeterend, vloekend en gebarend je weg als je bijvoorbeeld van de linker rijbaan over 3 rijstroken naar de rechterrijbaan wilt (regelmatig meegemaakt in de verschillende taxiritjes hier).

2. Laat een taxi altijd de meter aanzetten en spreek nooit een prijs af. Je betaald anders minimaal het dubbele. Taxichauffeurs kennenwel straatnamen maar kaartlezen kunnen ze niet. Als je met een wegenkaart aankomt zullen ze zoeken naar de naam van de straat waar je naartoe wilt. Waar ze op dit moment zijn kunnen ze helaas niet aanwijzen. Neem dus altijd een visitekaartje van het hotel mee daar staat de straatnaam op.

3. Hoewel Chinezen het in principe heel moeilijk vinden om 'nee' te zeggen kunnen taxichauffeurs dat prima. Als je in een Hutong Hotel slaapt (zoals wij dus) kun je regelmatig te horen krijgen dat ze de plek niet kennen. Gelukkig blijkt ook dat sommige taxichauffeurs gewoon wel zeggen dat ze weten waar het is om vervolgens de verkeerde kant op te rijden. Laat op die momenten de taxichauffeur het hotel bellen met behulp van het visitekaartje.

4. In juli 2008 was het voor het eerst sinds jaren dat Beijing weer een blauwe lucht had. De overheid had in verband met de Olympische Spelen een rijverbod uitgevaardigd welke 3 maanden lang duurde. Het werkte een beetje als de staatsloterij. Het lag aan het eindcijfer van je kenteken op welke dag je wel mocht rijden.

5. Als je in een klein restaurantje gaat eten kan het best zijn dat de keuken in een andere straat is. Kijk niet raar op als, na het opnemen van je bestelling, de bediening een portofoon pakt en gewoon midden in het restaurant staat te schreeuwen wat je bestelling is. Kijk nog minder raar op als het eten dan via de voordeur naar binnen wordt gebracht.

Dit was onze eerste kennismaking met China en we vinden het fantastisch hier. Hele vriendelijk mensen en een hele gemoedelijke sfeer. We hebben ons nog geen moment onveilig gevoelt en vanaf het moment dat we hier aan zijn gekomen is het alleen maar hartelijkheid geweest. Hopelijk ondervinden we hetzelfde in Cheng Du. Morgen maar lekker op het vliegtuig stappen. Dat is ook wel een keertje lekker na dat treinen al die tijd.

Till next time!

Ni hao ma?

Wat een dag vandaag zeg.. Zoals Olav gisteren al schreef is het hotel werkelijk fantastisch, zo ook het ontbijt kwamen we vanmorgen achter. Heerlijk vers fruit, scrambled eggs op bestelling noem maar op.

Om 9 uur stipt werden we opgehaald door Linda, onze persoonlijke gids. Deze lieve dame, die inderdaad de R en L door elkaar haald, doet ongelooflijk haar best om alles zo goed mogelijk in het Engels uit te leggen. Haar echte naam is natuurlijk Chinees, maar voor de toeristen heeft ze een westerse naam aangenomen denk ik.

We gingen eerst naar de Lama Tempel, een prachtig complex met meerdere tempels, met in elk gebouw een andere Buddha. De Chinezen komen naar deze plek om de Buddha te eren en nemen tassen vol wierrook mee. Voor elke tempelwordt er geknield en de wierrook aangestoken. Er waren zoveel Tempels en Tempeltjes, je had wel een tas vol nodig wil je elke Buddha je eer bewijzen.

Na de Lama Tempel gingen we naar de Tempel van de Hemel. Om deze tempel ligt een groot park waar veel lokalen 's ochtens samen komen om te trainen. Van Tai Chi tot ballroom dansen, alles komt voorbij. Bij deze tempel hoor een theehuis waar we voor een korte ceremonie naar binnen gingen. Hier hebben we heerlijke thee geproeft en natuurlijk wat gekocht voor thuis.

Na het bezoek aan deze tempel en het theehuis gingen we lunchen. Dat is echt grandioos. Het eten hier is sowieso fenomenaal goed (en goedkoop) en we leren noodgedwongen met stokjes te eten (wat al aardig goed gaat). We hebben de Peking eend gegeten, maar we maakten wel een foutje. Wij hebben met onze stokjes meteen aangevallen op het schaaltje met vers afgesneden eendenborst, maar we hadden die stukjes eigenlijk in een soort mega dun pannenkoekje moeten doen samen met groenten en soja saus. Wisten wij veel. Het was in elk geval heerlijk.

Na de luch gingen we naar het Plein van de Hemelse vrede. Tot onze grote verbazig begon onze gids zelf over de studenten opstand met de tank. Wij hadden verwacht dat ze daar niks van wist, of in elk geval zou doen of ze van niks wist. Maar niets was minder waar, volgens haar kan men tegenwoordig prima in het openbaar over de politiek praten (ze verkondigde ook midden in een tempel dat ze niet gelovig is). Best een progressieve tante!

Op weg naar De Verboden Stad heb ik een parsolletje gekocht. De hitte en brandende zon door de dikke laag smog is niet te harden. Olav heeft nu zelfs, ondankt het dragen van een pet, lastvan hoofdpijn. Om morgen de zon even te kunnen ontlopen en lekker uit te kunnen slapen hebben we onze wandeling over de Chinese muur verzet. We gaan nu op dinsdag.

De Verboden Stad was prachtig, maar ook heel erg druk. Volgens Linda de gids viel het nog mee, want de meeste Chinese toeristen zijn in Shanghai voor de Wereldtentoonstelling. Maar ondanks de drukte was het prachtig. Bizar groot.

Vanaf de Stad zijn we naar het hotel gelopen. (Zo goed zitten we, op loopafstand van De Verboden Stad). Om precies 18:20 uur moesten we weer bij de receptie staan. We gingen naar het theater. De Kung Fu show. Ook dat was super leuk. We heel toeristisch, de show was in het Engels, de acteurs/Kung Fu Masters waren aan het play backen. Maar wat ze op het podium deden was super.

Na terugkomst zijn we op ons gemakje de Hutong in gelopen. Het was ondertussen al 23:00 uur en we moesten nog eten. Dat werd toch lastig. Gelukkig zit er op de hoek van de straat bij ons hotel een eet tentje. Vol twijfels zijn we daar naar binnen gelopen. Het zag er nou niet echt schoon uit. Wij denken dat het een familie restaurantje is. Nadat onze bestelling was opgenomen werd de Walkie Talkie erbij gepakt en werd wat wij besteld hadden doorgeschreeuwd aan dekeuken. En ja hoor, 5 minuutjes later kwam er een jongen naar binnen met een dienblad; het eerste gerecht. Timing qua opdienen hebben ze niet. alles komt achter elkaar, zonder logishe volgorde. Maar dat maakt allemaal niks uit. Ondanks dat ik de chopsticks langzaam onder controle begin te krijgen eet ik nog niet echt snel. Terwijl wij lekker aan het smullen zijn komt een van de serveersters met een schepnet de keuken uit (of wat lijkt op een keuken, want behalve de saté stokjes komt al het andere eten van ergens anders) en ze loopt naar de tafel achter ons en laat de inhoud van het net ziet. Er zit een levende meerval in. Of deze goed is. Het is niet te geloven, ze legt het net op de vloer terwijl de vis naar lucht aan het happen is. Er klinkt iets instemmends en het meisje loopt met de vis weer terug de keuken in. Zo gaat dat hier, hahaha! Hier zo echt geen een smaakpolitie achtig persoon blij van worden. Maar het eten was heerlijk.

Morgendoen we een relaxdagje, misschien een beetje shoppen.

Liefs,

Hilleke en Olav

P.S. Bedankt voor alle reacties, leuk om te zien dat onze verhalen gelezen worden!!

We zijn er!

Dag allemaal! Na 18 dagen reizen en ongeveer 12000 kilometer zijn we er eindelijk. Beijing. De treinreis ernaartoe was wel een opgave want we gingen dwars door de Gobi woestijn waardoor de temperatuur in onze trein soms wel een opliep tot 45 graden Celcius. Als je dan ook nog eens niet kunt douchen kun je begrijpen hoe het onveer rook toen we vanmiddag aankwamen.

Gelukkig werden we fijn opgewacht door een vriendelijke Chinese dame die ons gelijk naar ons fantastische hotel bracht. Het is een hotel gesitueerd in een van de oude wijken van Beijing waar vroeger alleen de officieren mochten slapen van de Keizer. Het ziet er precies zo uit als we ons hadden voorgesteld. Foto's hebben we nog niet kunnen maken aangezien we nu nog op de hotelkamer zitten om lekker te douchen en bij te komen.

Omdat we 4 nachten in dit hotel blijven kunnen we jullie in ieder geval genoeg foto's laten zien als we terug komen van onze belevenissen. Morgen krijgen we een rondleiding door de Lama tempel, Tempel van de Hemel, Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden stad. 's Avonds gaan we naar een Kung-Fu voorstelling en maandag gaan we dan eindelijk waar we voor gekomen zijn... de muur! We hebben er ontzettend veel zin in en vooralsnog was het de lange reis ontzettend waard. Tot gauw!

Olav en Hill

Weidse Mongoolse vlakten... zucht...

De Mongoolse natuur is totaal niet wat wij ons ervan hadden voorgesteld. Wij hadden echt een beetje dorre vlakten etc. in ons hoofd maar niets is minder waar. Grote groene velden, mooie heuvellandschappen en een nomadenvolk wat voor een groot gedeelte nog steeds leeft zoals honderden jaren geleden. Dat ze dit ook echt doen getuigd van hun gebruik van de Ger tent. Deze tent is voor hun makkelijk in te pakken en ergens anders weer neer te zetten wat ze dan ook geregeld doen. Ook het gebruik van paarden doen ze niet voor de lol. Ze hebben geen keus als ze zich door het woeste landschap willen verplaatsen. Fantastisch om te zien dat, hoewel de helft van de 3 miljoen inwoners zich in de hoofdstad Ulan Baator bevindt, de andere anderhalf miljoen zich nog steeds vrij nomadisch gedraagd.

Omdat wij drie nachten in een Ger hebben geslapen hebben we dit bestaan van dichtbij mee mogen maken. Wat zo interessant is zijn de hekken.... die hebben ze bijna niet! De enige reden voor een hek is om de beesten buiten te houden (in tegenstelling tot de westerse cultuur waar een hek juist dient om beesten binnen te houden geloof ik). Beesten lopen vrij rond in kuddes of alleen en zijn vrij om te gaan en te staan waar ze maar willen. Zo kan het zijn dat je aan het zwemmen(of wassen, hoe je het maar noemen wilt) bent in de rivier als opeens een kudde paarden achter je de rivier wil oversteken.

Omdat de Mongolen bekend staan als fenomenale paardrijders konden wij natuurlijk niet achterblijven en hebben een paardrijtocht van ongeveer 3 uur gemaakt over de taiga en door valleien. Ik voelde me bijna een echte cowboy toen ik, met de teugel in1 hand en een stok in de andere om het paard flink aan te sporen, over de grasvlakte galloppeerde (nu moet ik er wel bij vertellen dat ik een paard had dat in het begin een beetje lui was totdat een Mongool mij aanraadde om een stok terhand te nemen anders was ik nooit harder gegaan dan stap geloof ik).

Jammer maar helaas moesten we vandaag weer terug naar Ulan Baator want morgen gaat de trein. Toch nog even voor we in de trein stappen een douche gezien en in een vrij hip restaurant gegeten waar we een foutje hadden gemaakt met bestellen. Hier is namelijk alles een complete maaltijd maar... dat wisten wij niet. Dus wij dachten lekker een bordje friet bij ons hoofdgerecht te bestellen... maar ja... Dat was dus zoveel friet dat MacDonalds er 3 SuperSize BigMac menu's mee zou kunnen uitgeven. Gelukkig is de Mongoolse munt niet zoveel waarddus hebben we voor 4 personen besteld voor een luttele E 25,- inclusief drank. Het is bijna diefstal zullen we maar zeggen (voor de rokers onder de lezers... pakje sigaretten is hier omgerekend ongeveer E 0,75. Dat je het even weet!).

Morgenochtend om 07:15 uur vertrekt onze trein naar Beijing en de 24ste komen we dan aan in China. Het einddoel van deze reis. Toch zitten we pas net over de helft en komen er nog zat leuke dingen aan in China die we allemaal gaan zien, doen en beleven. We houden jullie natuurlijk op de hoogte hoe het allemaal gaat een voor nu zeggen we gedag tegen de Mongoolse vlakten... we gaan ze missen!

The Jail Train

We gingen met de boot van Bolshie Koty naar Irkutsk. Een leuk, rustig tochtje met mooie uitzichten. In Irkustsk werden we opgehaald en via het station, om onze bagage in een locker te doen, naar de stad gebracht.

Op de een of andere manier heb ik bij het woord stad of centrum nog steeds het beeld van mooie middeleeuwse straatjes en pleinen voor me. Dit klopt in Rusland dus echt helemaal niet! Irkutsk is net als de andere steden die we gezien hebben (al dan niet vanuit de trein) een echte Sovjet stad: grote, grijze en heel erg saaie gebouwen bepalen het straatbeeld. Het oudste gebouw in deze stad komt van rond 1700 en daar bladderde de verf helemaal vanaf.

Voordat de trein vertrok was het ons doel om wat boodschappen te doen voor in de trein en onze verhalen op internet te posten. Dat laatste is gelukt, dat hebben jullie al kunnen lezen.

We werden bij de Central Market afgezet. Daar zouden we eten kunnen kopen en zelf ergens een hapje kunnen eten. De central market bestaat uit twee gedeeltes: een food en een non-food deel. Wederom in twee mega grote vierkante en vooral grijze gebouwen. We liepen met de camera in de aanslag over de foodmarket. En we kregen allebei het water in de mond, alles zag er zo goed uit! Helaaswas het allemaal rauw en we konden nergens in een cafeetje gaan zitten. In het nonfood gedeelte was wel een soort La Place achtig resaurantje, nou ja La Place... Je kon er eten krijgen. Drie balies, we hadden geen idee waar we aan moesten sluiten. Alles stond in het Cyrillisch aangegeven en je zag niks klaarliggen. We moesten dus echt bestellen. Achterin zagen we een hamburger tentje, daar hadden ze namelijk plaatjes aan de muur hangen, dat helpt! Vol goede moed bestelden we twee hamburgers met twee keer friet. Alles ging goed. Het bestellen van twee flesjes drinken in plaats van bekers aangelengt met leiding water (dat hoeven we niet..) was wat lastiger. Met een hoop wijzen kregen we wat we wilden. En toen begon het avontuur. Uit een laatje kwamen twee broodjes, er ging een klep open en daar kwamen de verse blaadjes sla en tomaat uit. Dat begon goed, we waren helemaal enthousiast. Totdat we de overal bekende 'ping' hoorde en de hamburgers uit de magnetron gehaald werden. Die werden op het broodje gelegd en met een plak kaas ging het geheel nog een keer de magnetron in. Lekker is anders, maar ja we hadden honger...

Via het Bier Haus (met de WiFi, dat verhaal is bekend) liepen we naar een supermarkt en door naar het station. Onderweg werd ik een beetje misselijk, Olav had nergens last van.

Op het station kwamen we Wies, Ton en Wiel weer tegen. Met deze mensen hadden we aan het Baikal meer gegeten. Daar zijn we bij gaan zitten om een beetje bij te kletsen. Ondertussen voelde ik me slechter en slechter worden. Op het perron was het minder warm dan in het benauwde restaurant, daar ging het gelukkig beter. Terwijl ik voor pampus op een stoel hing zag ik voor me een treinwagon met tralies voor de ramen, een gevangenis wagon of een treinstel van het leger hoorden we. De militairen in Russische dienst hebben nogal eens de neiging om er van door te gaan. De mannen in de trein hingen verhit achter het hekwerk voor het raam, ze stonden pal in de zon.

Een halfuurtje voor vertrek trok ik het heel slecht. Ik had het gevoel dat ik over moest geven en wilde via het restaurant naar de WC. Toen ik daar naar binnen liep kwam ik de spreekwoordelijke warme muur tegen en ging het fout. Ik liep snel terug naar mn stoel waar ik nog net niet op ben gaan zitten. Met mijn handen voor mijn mond rende ik naar een prullenbak, waar ik onder luid gelach van de mannen in de trein, flink over mijn nek ben gegaan. Gelukkig kwam de trein snel en ik in mn uitklapbedje in. 's Nachts ben ik steeds na iets gedronken te hebben weer over mn nek gegaan. De dag erna was het gelukkig weer over, en dat is maar goed ook. Want we kwamen bij de grens en daar heb je al je energie en geduld nodig en vooral geen behoefte om naar de wc te moeten.

De procedure in het kort:

• Kom aan bij de grenspost van de Russische kant.
• Wacht 4 uur (in of buiten de trein, met je paspoort nog in bezit)
• Ga terug naar de trein
• Vul de benodigde formulieren in
• Geef je exit formulier aan mannetje 1
• Geef een kwartiertje later je paspoort aan mannetje 2
• Geef weer een kwartier later je customs formulier aan mannetje 3
• Verlaat je coupé zodat mannetje 4 en 5 op illegale emigranten kunnen controleren
• Kijk gelaten toe hoe alle luiken in de trein geopend worden
• Wacht vooral heel geduldig (we zijn nu 5 ½ uur na aankomst)
• Voel je net als de mannen in de gevangenistrein
• Krijg je paspoort terug van mannetje 6
• Wacht nog langer voor vertrek
• Applaudiseer met de hele wagon als de trein in beweging komt.

Dan dan weet je dat het Mongoolse deel van de grens nog moet komen, dus het hele circus gaat nog een keer van start. Gelukkig was de tweede controle sneller. We moesten wel weer veel formulieren invullen. We stonden hier voor de controle slechts een uur stil. Jammer was dat na de paspoort controle de trein nog een uur bleef staan. Echt onnodige wachttijden. Terwijl Olav in dat uurtje wat water en chips ging kopen bleef ik in de trein achter om wat groente te snijden voor een salade. De trein werd afgekoppeld en ik reed weg. Zowel ik als Olav schrokken ons kapot. Hij zag een deel van onze trein wegrijden en ik ging er vandoor in die trein. Gelukkig was het maar een klein stukje en werden we aangekoppeld aan een andere trein. Iedereen kon veilig weer aan boord.

Na deze hele procedure zijn we veilig aangekomen in Ulan Baatar. Ook weer een verhaal apart.

Tot de volgende keer!

Liefs,

Hilleke en Olav

Stiekem

Eindelijk hebben we weer internet! We tappen het illegaal af terwijl we een biertje drinken in een of ander cafe waar ze heleboel verschillende bieren hebben. Volgens de serveerster hebben ze geen WiFi maar ja... wij als eigenzinnige Hollanders toch proberen niet waar!

Zoals jullie kunnen zien hebben we op de laptop flink doorgeschreven en kunnen jullie onze avonturen naar hartelust lezen (mochten jullie daar behoefte aan hebben natuurlijk). Vanavond stappen we op de trein naar Mongolië dus jullie horen wel weer van ons in Beijing. We hopen dat alles goed is daar.... en misschien iets minder warm dan hier (30+)

Groetjes,

Hill en Olav

Van de regen in de drup...

Vandaag werden Olav en ik vroeg wakker na een zeer gezellige avond in het restaurant (zie vorige verhaal). Om 9:20 uur zouden we opgehaald worden om naar Bolshie Koty te gaan. Een klein dorpje 15 kilometer van waar we nu zitten. We hadden bedacht dat we om half 9 zouden gaan ontbijten, zodat we in ieder geval de tijd zouden hebben om lekker te eten. Toen we beneden kwamen zei een zeer onvriendelijke receptioniste dat er geen ontbijt was. Tenminste, we begrepen 'njet' en ze wees naar een soort eetzaal. Toen we ons vraaggezicht opzetten en naar ons horloge wezen kwamen we er achter dat het ontbijt pas om 10 over 9 zou beginnen (wat een tijd!). We hebben in 5 minuten een paar pannenkoekjes met zureroom en een bordje met: een half rauw spiegel ei, een warm worstje en een paar stukjes tomaat kunnen eten. Toen was de man van de transfer er. Hij bracht ons naar het haventje waar we met een Hydrofoil boot naar het kleine dorpje zouden gaan. (Vlak voor vertrek hebben we nog twee flessen Vodka Baikalski gekocht. Het enige toepasselijke souvenir wat we kunnen bedenken hier, heel belangrijk).

En ja, het dorpje is klein! Hoe kan het ook anders als het alleen maar per boot te bereiken is. Het stelt echt niet veel voor. Het is bijna een wonder dat ze er elektriciteit hebben. We werden bij aankomst weer opgewacht door een zeer vriendelijke, beetje Engels sprekende jongen. Hij bracht ons naar het chalet waar we kennis maakten met zijn ouders.Het was een zeer knus huisje waar we een kamer met aparte badkamer hebben met in de badkamer de meest fantastische douche! Met drie standen, een regenstand, je kan zitten met stralen in je rug en 'gewoon'.

Na een kopje Russische thee hebben we samen met Lars en Maaike een wandeling van 3 uur gemaakt naar een klif een stukje verder op. Het was een gave wandeling! Smalle paadjes, meestal langs een afgrond, maar gelukkig was het niet zo smal dat je er knikkende knieën van zou krijgen. Soms was het klimmen en steil afdalen (iedereen is wel een keer uitgegleden over de kiezels). Ook liepen we hele stukken langs het kiezelstrand van het Baikal meer.

Halverwege zagen we een trap omhoog, dat zag er wel goed uit. Boven aan de trap stond echter een groot bord: Dangerous Trail. Dus besloten we maar weer naar beneden te gaan en over het strand verder te lopen. Een stuk verder begon het ineens hard te regenen. Gelukkig hadden we onze regenjacks bij ons dus liepen we stug verder. Na anderhalf uur lopen kwamen we bij het strand aan waar we de klif goed konden zien. Het was de wandeling waard. Het was zo mooi. Het was ondertussen ook gestopt met regenenen hoewel de lucht er nog wel onheilspellend uit zag: Mist boven het water, laag hangende bewolking en hierdoor mooie vergezichten. We konden het dorpje waar we vandaag kwamen niet meer zien. Toen we rechtsomkeerd maakten om terug te gaan begon het weer hard te regenen. Na een mega harde onweersklap op het water is het ook niet meer opgehouden met regenen. We kwamen doorweekt terug in het chalet voor de lunch. Alle gasten en het gezin aten samen aan tafel.

Na het eten besloten we met z'n vieren nog even het dorp in te gaan om wat mooie plaatjes te schieten van de loslopende koeien en vervallen huisjes. We kwamen zelfs een school tegen! We stonden allemaal versteld dat er in zo'n klein gehucht een schooltje is, waar in deze tijd van het jaar ook nog les gegeven wordt.

Om half 6 hebben we Lars en Maaike afgezet bij het haventje (lees steiger in het water). Toen begon het weer zachtjes te regenen. We liepen gauw naar een boom om te schuilen. Maar dat had al gauw geen zin meer. Pijpenstelen regende het. Olav was vergeten zijn regenjas mee te nemen, dus we hebben daar nog wel even gestaan, later hebben we een klein stukje gerend naar een afdakje. Ook dat had weinig zin, de regen kwam er schuin onder. Zelfs daar werden we doorweekt, dus zijn we terug naar onze kamer gaan lopen. We kwamen nat tot op het ondergoed aan, weer een goede reden om een glaasje wodka te drinken.

We hebben gauw de douche getest om warm te worden, nou dat bevalt best. Zo een wil ik er thuis ook wel!

Om 20 uur gaan we weer met z'n allen eten. Dat wordt vast weer heerlijk, maar nu eerst even warm worden na alle regen van vandaag. We hebben vandaag veel geleerd over het Siberisch weer. Het schijnt niet vaak te regenen volgens de lokalen maar als dat dan gebeurd krijg je alles in 1 keer over je heen.

Tot de volgende keer!

Liefs,

Hilleke en Olav